KAHIRAPAN

                         Ang kahirapan ang unang rason kung bakit hindi umuunlad ang ating bansa,ito rin ang unang problema na hinaharap ng ating gobyerno at hinaharap ng ating mamamayang mahihirap,at ang kahirapan ay maaaring magdulot ng di kanaisnais na gawain gaya na lamang ng pagnanakaw at mga krimen,dahil sa kahirapan na uudyok ang mga ito na gumawa ng krimen o kayay pagnanakaw wala silang ibang paraan na gawin dahil hindi na man sila nakapagtapos ng pag aaral dahil wala silang pera pangpa-aral nila kaya nagagawa nila ang ganitong klaseng mga gawain.

                         Ako nga po pala si Mavel Cyne D. Fabriga nag aaral ako sa TagumCityNationalHighSchool baitang labing isa (11)seksyon Confucius,bilang isang mamamayan sa mundong aking ginagalawan ako rin po ay nakaranas o niraranas ang kahirapan,simula ng akoy isinilang hanggang sa akoy nag labing lima(15)na taong gulang akoy nakatira sa Zamboangga City palipat lipat ang tirahan ,walang tiyak o permanentng tirahan,at sa aming paglipatlipat na saksihan ko  ang mga taong mahirap iba ibang uri ng kahirapan ,kung minsan walang makain,walang pambili,at marami pang mahihirap na karanasan, natutu akong tumayo sa aking sariling mga paa sumasama ako sa aking ama na maghanapbuhay halos lahat ng trabaho ay naranasan ko na gaya ng pag cacarwash, pag seserve sa isang kainan ,pag lalaba ,matutulog ng dis oras sa gabi para lang matulongan ang aking ama.dahil nga sa kami ay mahirap at sa murang edad ko na yon lahat naranasan .hanggang sa kami ay lumipat rito sa Tagum City,medyo gumaan ang aming buhay ngunit kailangan ko parin lumayo sa aking pamilya para mag aral,pinag aral ako ng aking lola,tatlong taon kong nakasama ang aking lola hanggang siya ay mawala at lumipat na man ako ng tirahan kasama ko naman ang kapatid ng aking namayapang lola.doon sakanya nag tapos ako ng grade 10 ,nag tapos ako ng hindi kasama ang mama ko ,feb.14 2016 ng nasa regional hospital ang mama ko kinaumagan 5:00 namatay ang ina ko dahil sa wala kaming pera na panggamot sa kanya na may sakit na pala sa puso ngunit di nya masabi,at na stroke ang papa ko makalipas ng ilang lingo hindi na siya nag pa admit dahil ini isip niya ang gastos,kaya umuwi ako para bantayan siya ,sa awa ng panginoon medyo gumaling na ang aking ama,at ako naman kailangan kong mag working student nag tatrabaho ako ngayon sa aking ante,nag sisikap akong makatapos para makaraos pag dating ng panahon tutulungan ko lahat ng mahihirap sa awa ng diyos.

                    Malaki ang epekto ng kahirapan kaya ,nagsisikap kmi ,kaya kayong mayayaman o kayay may kaya wag niyong husgahan ang inyong kapwa dahil hindi po natin alam ang kanilang kweto o pinagdaana  sa buhay,mahirap man o mayaman pantay pantay tayong lahat.,hanggang dito na lamang maraming salamat sa pagbabasa.

by: Mavel Cyne Fabriga

        Confucius